تاثیر امید و آرزو در زندگی کودکان و نقش والدین در برآورده شدن آن

امید و تلاش برای پیروزی از زیباترین انگیزه‌های زندگی است. انسان از آغاز کودکی تا بزرگسالی و کهولت در همه گاهه‌ها،  با امید و تلاش زندگی می‌کند تا آینده را شکوفا کرده و زندگی را تهی از درد و اندوه نماید. دانش آموزان با توان و نیروی ویژه، در سایه‌ی تلاش آموزگاران همراه با برنامه‌های درست و سنجیده، گنجایش بسیار دارند. امیدواری در این زمینه خود یک راهگشای مناسب است اما در سایه رهنمود آموزگاران است که دانش آموز بخوبی پیشرفت کرده و ژرف‌نگری را پیشه می‌کند.

دانش آموز سرشار از انرژی است و اندیشه رسیدن به آرمان‌ها و اهداف بلند را در خود می‌پروراند چرا که او با رهنمودها در اندیشه فرداهای بهتر است. او برای رسیدن به فرداهای بهتر دست به فعالیت و تلاش بیشتر می‌زند. در این میان و در میان این همه امیدواری‌ها، آرزو هست ولی هر آرزویی امید نیست. او در سال‌های پیش رو با نگاهی روشن برای رسیدن به آرزوهای خود تندتر گام بر می‌دارد. بنابراین در سایه ژرف اندیشی آموزگاران و رهنمودهای آنان دانش آموز تلاش خود را برای رسیدن به آرزوهایش بیشتر می‌کند.

کودکان از آغاز زندگی جستجو گر و کنجکاو هستند، اما رهنمودهای پیرامونی بویژه از سوی پدران و آموزگاران این انگیزه را در آن‌ها بیشتر می‌کند. آموزش کارپیچیده‌ای است و نمی‌شود بدون ژرف‌اندیشی به کودکان فشار آورد و یا چیزی را به آن‌ها ناخواسته تحمیل نمود. می‌بایست در سایه‌ی یکرنگی و دوست بودن با کودکان آنچه را از دیدگاه آموزشی و روانشناختی با پژوهش‌های ژرف مفید گزارش شده‌اند به آن‌ها یاد داد و آموزش آن‌ها را به پیش برد. باید انگیزه یادگیری و تلاش را در دانش آموزان زنده کرد تا او خود، خواهان فراگیری شود و برای آن‌ها تلاش نماید.